نامت آفتاب صبح است

  نان برشته و شیر داغ!

و دستانت

مخکې له دې چې زه تا وپېژنم،

ته زما د خیالونو په کوڅو کې اوسېدې.

ته هغه شعر وې، چې زما د زړه ژبې سره بلد و،

دارم به کارهای خدا فکر می‌کنم

به اینکه من کجا و تو، کجا، فکر می‌کنم

من دخترِ انار زمینم

من اهل این‌جام،

چه قشنگست شبی خواب ت ُرا می بینم

به توازن تو سوگند، که تو زنده و بقایی

نکنم دلم به کس بند، که تو هست و بود مایی

مهاجر

ابر بادبرده و

سرگردان

زخم است اندرون تو ای سر زمین من

درد است رگ، رگ، خاکت نگین من

رفتند، غربت و عزمی سفر به پیش